|
|
Frankies Place
Met meegaan kom je verder!
Kia Ora
Dag 17
Vandaag hebben wij de gletsjers achter ons gelaten maar niet de bergen, deze blijven even hoog met witte toppen, ons volgend doel is Queenstown.
Nadat we op weg zijn gegaan hebben we nog even een blik geworpen op de Fox-Glasier een nabij gelegen gletsjer welke iets langer blijkt te zijn, ook heel mooi maar we moeten verder.
Via de mooiste route volgens de gidsen (en het klopt) naar het zuiden, prachtige bossen, watervallen en aardige diepe kloven komen langs, een prachtige weg zonder veel verkeer.
Onderweg blijkt dat het weer prachtig stabiel blijft, bij mij (Marije) gaan de kriebels toch wel komen want wat is het geval ....... ik had voor mijn verjaardag een paar jaar geleden geld gekregen voor een parachutesprong wat nog op de spaarrekening stond, dus een en een is twee en nabij Wanaka naar Skydive gegaan om te kijken of er vandaag nog plaats was, .... en ja hoor om half vijf werd ik verwacht.
Na wat rustig rond gelopen te hebben in Wanaka was het zover, ik werd in een jumppak gehezen, kreeg een instructie video te zien en maak kennis met mijn tandemmaster aan wie ik wordt vastgemaakt voor de tandemsprong, ook de videoman maakt inmiddels opnamen want dit moet zeker worden vastgelegd voor de toekomst.
Met nog twee springers gaan we tot 12.000 ft.(ca. 3600 mtr.) omhoog, alles wordt nog dubbel gecheckt voordat er gesprongen gaat worden, eerst de cameraman en dan wij, eerst een vrije val van 45 seconden waarbij het lijkt alsof alle lucht uit je longen wordt geslagen, maar heel gek je kan evengoed gilllen en genieten van wart je overkomt.
Als eenmaal de parachute open is kan het grote genieten verder gaan een prachtige omgeving, witte bergtoppen, blauwe rivieren en wat er verder nog te ontdekken is.
Zoals je begrijpt ben ik veilig aan de grond gekomen na een zeer zachte landing, en een ervaring, video en foto's rijker, nog bedankt meiden , jongens en mam!!!!!!!!!!
We kunnen verder naar Queenstown.
Queenstown is een leuk stadje en deed ons denken aan het Gardameer, ook heel gezellig.
Dag 18
Om negen uur in de morgen zijn we aangeland in Kingston, voor Frank zijn trip met een oude trein.
Daar aangekomen staat hij al te puffen en stomen (Frank niet hoor, maar de trein), kaartje gekocht wat rondgelopen, foto's gemaakt en Frank is helemaal in de ban van de trein, ik ga op een gegeven moment maar naar de auto om naar het eindstation te rijden alwaar ik Frank weer zal oppikken.
Midden in now-were is een station bijna helemaal verlaten op de stations-chef na en kan het wachten beginnen.
Na ruim een half uur hoor ik de stoomfluit die aankondigd dat de trein eraan komt, Frank buiten op het balkon, staat te glunderen en is niet bij de trein weg te slaan en wil hem nog zien vertrekken naar Kingston.
Verder gaat de reis, einddoel voor vandaag is Te Anau alwaar we vroeg in de middag aankomen. Bij het hostel aangekomen blijkt dat hetgeen wij geboekt hadden bezet is, maar na wat heen en weer gepraat krijgen wij een cottage aangeboden voor twee nachten (voor de zelfde prijs).
Daarna gaan we een toertje maken naar de Glowworm-grot, eerst met de boot 25 minuten en dan de grotten in onder begeleiding van een gids (donker, koud en nat) en krijgen ondergondse watervallen te zien en lichtjes tegen het plafond en muur, wat dan Gloeiwormen blijken te zijn (volgens Frank allemaal fake) best aardig maar niets voor mij.
Om half vijf staan we weer aan wal, boodschappen doen, eten maken en ........ op tijd naar bed, morgen gaan we de hele dag een stuk van de Milford-Track lopen
Treinen
P.s Als we thuis zijn zal Frank in zijn stuk over alle treinen ook hiet dieper op ingaan.
Dag 19
Vandaag hebben we dus een deel van de Milford-track gelopen, samen met een gids en een Ier als medeloper gingen we eerst met een busje naar Te Anau-Down alwaar we op een boot konden stappen met weer een groep Japanners, de boot bracht ons in ca. 1 uur naar het begin van de track, in de middle of now-where.
We laten echter bij het begin iedereen achter ons en lopen een alternatieve route, langs een op dit moment drooggevallen waterval, lekker klimmen en klauteren.
Boven aan de waterval hebben geluncht met een prachtig uitzicht op lake Te Anau, na de lunch een jungle route gelopen om op een gegeven moment op de gewone route terecht te komen.
Langs de Clinton-rivier (is niet vernoemd en er groeien ook geen sigaren) met prachtige uitzichten verschrikkelijk helder water en stroomversnellingen. Er was ook nog een stuk Wetland met allerlei soorten mossen en kleine bloemen. Na even een koffiepauze moesten we om vijf uur weer inschepen om rond half zeven weer op onze overnachtingsadres te arriveren, moe maar zeer voldaan.
Dag 20
Onze trouwdag 30 jaar alweer, lekker ontbeten buiten in het zonnetje op een terras in Te Anau, daarna op weg naar Manapouri alwaar we om 12.30 vertrokken voor een over-night-cruise in de Doubtful-Sound.
Eerst weer 1 uur met een gewone boot, dan 40 minuten met de bus over de Wilmont-Pass alwaar de Fiordland-Navigator klaar lag voor de cruise.
Het weer blijft goed en later in de middag kan er gekayakt of met een motorbootje gevaren worden, wij kiezen voor het motorbootje.
Wat niet eerder dit jaar was voorgekomen volgens de gids gebeurde nu wel, tijdens het varen kwamen we een groep van ca. 15 bottlenose dolfijnen tegen (ca. 3 mtr lang), al zwemmende en springend gaven ze een show.
Eenmaal weer op de grote boot, kop soep en weer naar buiten voor de volgende attractie, blauwe kuifpinquins waren gesingnaleerd (wel 2), ze hupten wat op een rots .....maar daarnaast was een rots en daar lagen zeehonden en er was ook een net geboren kalf bij van een paar dagen oud en je hoorde hem huilen, heel gaaf!!!!!
We hebben gelukt gehad deze dag, alle soorten die in deze Sound voorkomen hebben we gezien echt een geluksdag.
Trouwens het diner-buffet was in een woord geweldig.
Dag 21
Het weer laat ons in de steek, regen!!!! De morgen begon heel erg vroeg, aangezien we in de Sound lagen was het heel aantrekkelijk om vroeg op te staan, trouwens ontbijten konden we van 7 tot 8 uur, dus voor die tijd douchen en aankleden.
Wat een rust zo 's morgens vroeg, na het ontbijt weer varen en onderweg werden we vergezeld van verschillende groepjes dolfijnen prachtige gezicht. Op een gegeven moment werd het schip stil gelegd, motoren uit en iedereen die wilde werd verzocht om naar buiten te komen om een uniek moment mee te maken, de komplete stilte van de natuur te ervaren, we hebben wel foto's gemaakt maar die geven toch niet de indruk die wij op dat moment ervaren hebben.
Om tien uur zijn we weer in de haven, bus wacht, boot wacht en voor we het weten zijn we weer aan het vaste land om onze reis naar het zuiden voort te zetten.
Einddoel is Invercargill, onderrweg wel de Scinic-route gedaan maar het weer is te slecht om ervan te genieten en zijn ook blij als we op plaats van bestemming zijn.
Toch nog even rondgelopen, wasje gedaan en lekker uit eten, Indisch lekker!
Marije
Dag 17
Vandaag hebben wij de gletsjers achter ons gelaten maar niet de bergen, deze blijven even hoog met witte toppen, ons volgend doel is Queenstown.
Nadat we op weg zijn gegaan hebben we nog even een blik geworpen op de Fox-Glasier een nabij gelegen gletsjer welke iets langer blijkt te zijn, ook heel mooi maar we moeten verder.
Via de mooiste route volgens de gidsen (en het klopt) naar het zuiden, prachtige bossen, watervallen en aardige diepe kloven komen langs, een prachtige weg zonder veel verkeer.
Onderweg blijkt dat het weer prachtig stabiel blijft, bij mij (Marije) gaan de kriebels toch wel komen want wat is het geval ....... ik had voor mijn verjaardag een paar jaar geleden geld gekregen voor een parachutesprong wat nog op de spaarrekening stond, dus een en een is twee en nabij Wanaka naar Skydive gegaan om te kijken of er vandaag nog plaats was, .... en ja hoor om half vijf werd ik verwacht.
Na wat rustig rond gelopen te hebben in Wanaka was het zover, ik werd in een jumppak gehezen, kreeg een instructie video te zien en maak kennis met mijn tandemmaster aan wie ik wordt vastgemaakt voor de tandemsprong, ook de videoman maakt inmiddels opnamen want dit moet zeker worden vastgelegd voor de toekomst.
Met nog twee springers gaan we tot 12.000 ft.(ca. 3600 mtr.) omhoog, alles wordt nog dubbel gecheckt voordat er gesprongen gaat worden, eerst de cameraman en dan wij, eerst een vrije val van 45 seconden waarbij het lijkt alsof alle lucht uit je longen wordt geslagen, maar heel gek je kan evengoed gilllen en genieten van wart je overkomt.
Als eenmaal de parachute open is kan het grote genieten verder gaan een prachtige omgeving, witte bergtoppen, blauwe rivieren en wat er verder nog te ontdekken is.
Zoals je begrijpt ben ik veilig aan de grond gekomen na een zeer zachte landing, en een ervaring, video en foto's rijker, nog bedankt meiden , jongens en mam!!!!!!!!!!
We kunnen verder naar Queenstown.
Queenstown is een leuk stadje en deed ons denken aan het Gardameer, ook heel gezellig.
Dag 18
Om negen uur in de morgen zijn we aangeland in Kingston, voor Frank zijn trip met een oude trein.
Daar aangekomen staat hij al te puffen en stomen (Frank niet hoor, maar de trein), kaartje gekocht wat rondgelopen, foto's gemaakt en Frank is helemaal in de ban van de trein, ik ga op een gegeven moment maar naar de auto om naar het eindstation te rijden alwaar ik Frank weer zal oppikken.
Midden in now-were is een station bijna helemaal verlaten op de stations-chef na en kan het wachten beginnen.
Na ruim een half uur hoor ik de stoomfluit die aankondigd dat de trein eraan komt, Frank buiten op het balkon, staat te glunderen en is niet bij de trein weg te slaan en wil hem nog zien vertrekken naar Kingston.
Verder gaat de reis, einddoel voor vandaag is Te Anau alwaar we vroeg in de middag aankomen. Bij het hostel aangekomen blijkt dat hetgeen wij geboekt hadden bezet is, maar na wat heen en weer gepraat krijgen wij een cottage aangeboden voor twee nachten (voor de zelfde prijs).
Daarna gaan we een toertje maken naar de Glowworm-grot, eerst met de boot 25 minuten en dan de grotten in onder begeleiding van een gids (donker, koud en nat) en krijgen ondergondse watervallen te zien en lichtjes tegen het plafond en muur, wat dan Gloeiwormen blijken te zijn (volgens Frank allemaal fake) best aardig maar niets voor mij.
Om half vijf staan we weer aan wal, boodschappen doen, eten maken en ........ op tijd naar bed, morgen gaan we de hele dag een stuk van de Milford-Track lopen
Treinen
P.s Als we thuis zijn zal Frank in zijn stuk over alle treinen ook hiet dieper op ingaan.
Dag 19
Vandaag hebben we dus een deel van de Milford-track gelopen, samen met een gids en een Ier als medeloper gingen we eerst met een busje naar Te Anau-Down alwaar we op een boot konden stappen met weer een groep Japanners, de boot bracht ons in ca. 1 uur naar het begin van de track, in de middle of now-where.
We laten echter bij het begin iedereen achter ons en lopen een alternatieve route, langs een op dit moment drooggevallen waterval, lekker klimmen en klauteren.
Boven aan de waterval hebben geluncht met een prachtig uitzicht op lake Te Anau, na de lunch een jungle route gelopen om op een gegeven moment op de gewone route terecht te komen.
Langs de Clinton-rivier (is niet vernoemd en er groeien ook geen sigaren) met prachtige uitzichten verschrikkelijk helder water en stroomversnellingen. Er was ook nog een stuk Wetland met allerlei soorten mossen en kleine bloemen. Na even een koffiepauze moesten we om vijf uur weer inschepen om rond half zeven weer op onze overnachtingsadres te arriveren, moe maar zeer voldaan.
Dag 20
Onze trouwdag 30 jaar alweer, lekker ontbeten buiten in het zonnetje op een terras in Te Anau, daarna op weg naar Manapouri alwaar we om 12.30 vertrokken voor een over-night-cruise in de Doubtful-Sound.
Eerst weer 1 uur met een gewone boot, dan 40 minuten met de bus over de Wilmont-Pass alwaar de Fiordland-Navigator klaar lag voor de cruise.
Het weer blijft goed en later in de middag kan er gekayakt of met een motorbootje gevaren worden, wij kiezen voor het motorbootje.
Wat niet eerder dit jaar was voorgekomen volgens de gids gebeurde nu wel, tijdens het varen kwamen we een groep van ca. 15 bottlenose dolfijnen tegen (ca. 3 mtr lang), al zwemmende en springend gaven ze een show.
Eenmaal weer op de grote boot, kop soep en weer naar buiten voor de volgende attractie, blauwe kuifpinquins waren gesingnaleerd (wel 2), ze hupten wat op een rots .....maar daarnaast was een rots en daar lagen zeehonden en er was ook een net geboren kalf bij van een paar dagen oud en je hoorde hem huilen, heel gaaf!!!!!
We hebben gelukt gehad deze dag, alle soorten die in deze Sound voorkomen hebben we gezien echt een geluksdag.
Trouwens het diner-buffet was in een woord geweldig.
Dag 21
Het weer laat ons in de steek, regen!!!! De morgen begon heel erg vroeg, aangezien we in de Sound lagen was het heel aantrekkelijk om vroeg op te staan, trouwens ontbijten konden we van 7 tot 8 uur, dus voor die tijd douchen en aankleden.
Wat een rust zo 's morgens vroeg, na het ontbijt weer varen en onderweg werden we vergezeld van verschillende groepjes dolfijnen prachtige gezicht. Op een gegeven moment werd het schip stil gelegd, motoren uit en iedereen die wilde werd verzocht om naar buiten te komen om een uniek moment mee te maken, de komplete stilte van de natuur te ervaren, we hebben wel foto's gemaakt maar die geven toch niet de indruk die wij op dat moment ervaren hebben.
Om tien uur zijn we weer in de haven, bus wacht, boot wacht en voor we het weten zijn we weer aan het vaste land om onze reis naar het zuiden voort te zetten.
Einddoel is Invercargill, onderrweg wel de Scinic-route gedaan maar het weer is te slecht om ervan te genieten en zijn ook blij als we op plaats van bestemming zijn.
Toch nog even rondgelopen, wasje gedaan en lekker uit eten, Indisch lekker!
Marije